나쁜 여자를 잊었......

 

 

 

ชื่อเอนทรี่  เคยเป็นstatus ในเฟซบุ้คมาก่อนแล้ว

แต่ ณ ตอนนี้ ความรู้สึกแบบนี้มันย้อนกลับมาอีกแล้ว

เป้นนิสัยที่แก้ไม่หายจริงๆ กับการที่ชอบเอาเรื่องโน้นเรื่องนี้มาคิดมาก

คิดมาก ถึงมากที่สุด

ตอนนี้ยอมรับเลยว่า สร้างภาพสุดๆ

สร้างภาพกับคนอื่นๆว่าไม่เป็นไร  ปกติดีทุกอย่าง

ลั่นล้าปาจิงโกะ บ้าบอ ติ๊งต๊องและเพี้ยนเหมือนเดิม

แต่หารู้ไม่ว่า  เรากำลังจะกลับไปเป็นคนเดิม

คนที่เฉยชา  กับสิ่งต่างๆในโลก  คนที่ไม่ตื่นเต้น คนที่ไม่รู้สึกอะไร

เพราะตอนนี้  มันชาอ่ะ  โดนมาหลายๆเรื่องจนชาแล้ว

ตั้งแต่เรื่องงาน  เรื่องชีวิต  หลายอย่าง

และที่สำคัญ  เรื่องที่ให้คิดมันก็ชอบมาเอง โดยที่ไม่ได้อยากจะไปคิดมันเลย

บางทีนั่งอยุ๋เฉยๆก็มีอะไรๆมาให้คิด

บางครั้ง  อะไรๆที่เราคิดว่าจะดีขึ้น...แต่ที่จริงแล้วมันกลับแย่กว่าที่คิด

แล้วเราก็เอามันมาคิดมากอีกว่าทำไมล่ะ  ทั้งๆที่มันกำลังจะดีขึ้นแล้ว

แล้วยังไงล่ะ  ก็นอยเอง  นอยคนเดียวไม่ได้มีใครรู้เรื่องด้วยเลย

เพราะฉะนั้นแล้ว เวลาที่คิดมาก เวลาที่กลุ้มใจ เวลาที่นอย

เราก็จะพยายามกดมันให้ลึกลงไปสุดๆ

เพราะเราไม่อยากให้คนอื่นรู้สึกไม่ดี  ไม่อยากให้คนอื่นต้องกลุ้มใจไปด้วย

แต่พอเวลาผ่านไป  เราก็กลับมาคิดได้ว่า...

บางทีการที่เราหาใครสักคนมารับฟังเราบ้างอะไรบ้าง  มันก็ช่วยให้สิ่งที่อึดอัดอยู่ตอนนี้จางลงไป

แต่...การที่จะระบายกับใครนั้น ก็ต้องเลือกอีกว่า  เรื่องนี้ควรคุยกับใคร

นั่นสินะ...บางครั้งก็หาคนระบายด้วยไม่ได้

เวลาอึดอัดมากๆ  จะเป็นอย่างไรล่ะ

ก็ร้องไห้ไง  แต่ร้องกับตัวเอง ร้องคนเดียว

ร้องจนเหนื่อย  ร้องเพราะอยากร้อง  อยากให้สิ่งที่อึดอัดออกไปเสียที

บอกตัวเองสมอว่า ปัญหาตอนนี้ก็แค่เล็กๆ

ชีวิตยังต้องเจออะไรอีกเยอะ

ถ้าผ่านตอนนี้ไปได้ก็จะโตขึ้น  เป็นผู้ใหญ่ขึ้น แกร่งขึ้น

แต่...บางทีเราก็สู้จนเหนื่อย  เหนื่อยแล้วท้อ

บางทีท้อจนไม่อยากจะทำอะไรอีกแล้ว

ท้อมากๆ  มันก็นอย  นอยตัวเองที่เป้นคนไม่เอาไหน  ทำไมล่ะ?

 

ประหลาด  เป็นอีกคำที่เอามานิยามตัวเอง

คิดว่าตัวเองเป็นคนประหลาดนะ

เพื่อนๆยังว่า...

เรื่องทงบังนี่แหละ (ลากมาเกี่ยวจนได้)

ประหลาดที่ทำยังไงๆ  ก็ไม่เลิกรัก

เพื่อนบางคนบอก เอาแต่อยู่กับเรื่องพวกนี้แล้วเมื่อไรชีวิตจะดีขึ้น

เอ่อ  เราก็ไม่ได้ขนาดนั้นนี่หว่า...

ระหว่างที่หางานทำ ชั้นก็ตามข่าวปกติ  แล้วมันไม่เหมือนคนทั่วไปตรงไหนหว่า???

ชั้นไม่ได้เอาชีวิตทั้งชีวิตไปผูกไว้กะทงบังนิ  ตอนนี้ก็ตามในฐานะที่เป็นแคสสิโอเปีย

แต่ยังไง...เรื่องงานก็ต้องมาก่อนอยู่ดี

ทำไม??? ต้องมาว่าชั้นแบบนี้ด้วย

จบประเด็นเรื่องเพื่อนและทงบังไว้แค่นั้นเถิด....อาเมน

 

ใครจะว่าไงก็ช่าง  ก็รักไปแล้ว

มันเปลี่ยนใจกันได้ง่ายๆซะที่ไหน

แม้ว่ารักแล้ว ตอนนี้จะต้องเหนื่อยใจเพราะรักก็เถอะ

แต่...การที่เราจะรักใครสักคน  ชอบใครสักคนในก็ไม่ได้ง่ายๆนา

ชีวิตเราเมื่อก่อนนี้ ก้ไม่เคยสนใจนักร้องเกาหลี  หรือญี่ปุ่น

จนมาเจอเขาห้าคน  และก็รู้ว่านี่แหละใช่เลย

ไม่รักไม่ได้แล้ว...เปลี่ยนใจไปรักคนอื่นก็ไม่ได้ด้วย

มีร้อยเหตุผลที่จะรักอ่ะ อันที่จริงก็เคยเขียนเอนทรี่ไว้นะ

เป็นเอนทรี่ที่ยาวเป็นมหากาพเลยทีเดียว

ณ ตอนนี้เราเชื่อว่า แคสหลายๆคนก็เหนื่อยนะ  แต่ทุกคนก็พยายามที่จะให้กำลังใจซึ่งกันและกัน

พยายามที่จะไม่บั่นทอนกำลังใจ  พยายามที่จะสร้างรอยยิ้มขึ้นในหมู่แคส

นี่แหละมิตรภาพ...ของคนที่มีหัวใจดวงเดียว

(ใครจะเชื่อยังไงไม่รู้  แต่เราเชื่ออย่างนั้น)

เคยถามน้องสาวคนสนิทตั้งแต่ที่เรื่องมันเริ่มบานปลายว่า...

รักเจ้ เพราะแจหรือเปล่า?

คำตอบที่ได้คือ...เปล่า  แจแค่พาเรามาให้รู้จักกัน  รักเจ้ที่เจ้เป็นเจ้

คำถามคล้ายๆกันกับน้องสาวอีกคน

 รักเจ้ เพราะทงบังหรือเปล่า?

คำตอบที่ได้ก็ไม่ต่างกัน

ทงบังพาเรามาเจอกันเจ้ แต่เค้ารักเจ้เพราะตัวเจ้

บางทีการที่เราได้รักทงบังเหมือนกัน  ก็พามิตรภาพดีๆมาให้กัน

แต่ก้ไม่รู้เหมือนกันว่า วันข้างหน้าจะได้คุยกันบ่อยๆแบบนี้ไหม?

ไม่รู้ว่าต่อไปจะมานั่งจิกกัด นินทาใคร?

แต่ตอนนี้ เวลานี้  ขอเก็บเกี่ยวสิ่งที่มีให้มากที่สุด

เพื่อที่วันข้างหน้าจะได้ไม่เสียใจ

 

จะพยายามนะ  จะพยายามไม่คิดมาก กับเรื่องต่างๆ

จะพยายามปล่อยวาง  ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะทำได้ไหม?

จะสู้ต่อไปกับทุกๆปัญหา  ไม่ว่านั่นจะทำให้เรากลับไปเป็นผู้หญิงเย็นชาเหมือนเมื่อก่อนอีกก็ตาม

ขอให้ได้งานสักทีเถอะ  เหนื่อยเหลือเกินกับการหางาน

อยากมีชีวิตที่มีจุดหมายกว่าตอนนี้

อีกอย่าง  อยากไปทริปตามรอยทงบังที่เกาหลีกะออนนี่คนสวย ตอนวันสงกรานต์ปีหน้าเน้

(เหลืออีกไม่กี่เดือนแล้ว จะหางาน เก็บตังทันมะเนี่ย)

งื้อออออ

 

ปล.ลงรูปที่พัก ตอนไปทริปแต้งพี่ที่ระยองให้ได้ยล  เพราะว่าอลังการงานสร้างมากๆ ฮ่า

ด้านหน้า  อย่างกับคฤหาสถ์

 

ด้านในมีแชนเดอเลีย อย่างหรู

tvxq voice1.mp3 -